Frakke
Wij zijn altijd al verzot geweest op bassets en hebben zo lang wij samen zijn altijd honden gehad, maar nog nooit hadden we een Engelse basset. 
Onze Cita is een Basset Fauve de Bretagne die in maart van dit jaar 8 jaar oud wordt, en die is destijds gekomen na veel nadenken want ik wilde een Basset hound maar Linda zag dat toen niet zo goed zitten, zij wilde een Fauvke.
Nu, 8 jaar later, ben ik thuis op invaliditeit en na (alweer) veel overleg hebben we besloten om een vriendinneke voor Cita erbij te nemen, en dit keer moest en zou het een Basset hound zijn maar we wisten niet wat te kiezen, een pup of een oudere hond. Uiteindelijk besloten we, omdat Cita al wat ouder en nogal op zichzelf is, een oudere hond te nemen. Wij speurden dadelijk de bekende verkoopsites op het internet af, maar vonden niets. Toen gegoogled en kwamen zodoende terecht op de site van de Stichting Basset Herplaatsen Nederland. Nadat we de werkwijze en voorwaarden hadden doorgenomen waren wij niet meer te houden, dadelijk het aanmeldingsformulier ingevuld en we kregen bijna onmiddellijk een mailtje terug waarin gemeld werd dat er telefonisch contact met ons opgenomen zou worden. Tijdens dat telefoongesprek werd duidelijk dat we er eigenlijk beter aan zouden doen om een manneke bij Cita te plaatsen.
Al voordat dit gesprek plaatsvond was inmiddels Frakke op de site verschenen tussen de honden die een nieuw baasje zochten en wij waren dadelijk verkocht, maar ook danig geschokt door de foto’s van zijn enorme verwaarlozing waar je niet langs kon kijken! Wij hebben het telefoontje niet afgewacht en ons dadelijk gemeld voor de adoptie van Frakke, en na een zeer goed, lang en gemoedelijk gesprek met Bianca kregen wij een dag later de bevestiging dat wanneer Frakke een beetje bekomen was, wij hem zouden mogen adopteren.
Wij werden in contact gebracht met het gastgezin, Marcel en Mandy, en zowel zij als de SBHN vonden dat Frakke nog even bij hen moest blijven gezien de fysieke toestand waarin hij verkeerde. Maar wij konden toch niet wachten om Frakke al eens te ontmoeten en zijn bij hen op bezoek geweest in Nederland, samen met onze Cita. Pas toen we Frakke in het echt gezien hadden, beseften we voor het eerst goed wat hij moet hebben meegemaakt en dit moedigde ons nog meer aan om hem een gouden mandje te bezorgen: hij woog amper 18 kg, zijn ribben waren zo zichtbaar niet normaal, hij had een oogontsteking waarbij achteraf bleek dat er verschillende stukjes plastic in zaten die door de dierenarts verwijderd moesten worden! Hij had ook nog een ontsteking gekregen na de castratie die in het asiel gebeurd is (waar hij ook nog eens 10 dagen heeft moeten doorbrengen voordat hij bij het gastgezin terechtkwam), en alsof dat allemaal nog niet genoeg was, werd hij ook nog geplaagd door een hardnekkig seroom (soort cyste) in zijn nek dat om de twee à drie dagen met een naald werd leeggetrokken.
Na de ontmoeting keerden wij terug naar huis en konden we alleen nog maar wachten op het verlossende telefoontje dat ons zou vertellen wanneer we Frakke mochten gaan halen.
OP 24 december 2010 was het zo ver, wij konden contact opnemen met het gastgezin om af te spreken wanneer we Frakke zouden ophalen en dat werd 26 december. Om 13:00 uur daar aangekomen en na de nodige documenten te hebben ingevuld ging Frakke zonder omkijken heel rustig met ons mee de auto in en liet zijn gastgezin en hun hondje Bep achter zich (wat wij trouwens wel erg voor hen vonden), iets wat wij eigenlijk helemaal niet verwacht hadden.
Eenmaal in de auto startte de reis terug naar België, Linda ging bij Frakke achterin de auto zitten en die nestelde zich dadelijk tegen haar aan en heeft de ganse reis geslapen tot we thuis waren. Daar heeft hij Cita terug ontmoet en gezamenlijk gingen ze dadelijk de tuin in om alles lekker te besnuffelen, waarna de binnenkant van het huis aan de beurt was. Frakke voelde zich dadelijk thuis en het was alsof hij wist dat hij op de juiste plaats zat. Ook voor ons was het net alsof hij hier al weken, maanden rondliep en het is echt ongelooflijk dat hij zich zo overgeeft aan ons! Wij hadden dadelijk door dat dit een enorme schat van een hond is, onbegrijpelijk dat hij zo verwaarloosd was.
Spijtig genoeg eindigde zijn lijdensweg hier nog niet. Op maandagmorgen was het dadelijk onze beurt om naar de dierenarts te gaan, zijn seroom zat weer helemaal vol, het werd zo dik als een kleine appelsien en hij had hier enorm veel last van. De dierenarts heeft het seroom vervolgens weer leeggetrokken en zei dat het heel lang kan duren voor zoiets genezen kon zijn en dat het misschien zelfs operatief verwijderd zou moeten worden Ze heeft hem nog eens aan een volledige controle onderworpen; zijn oogontsteking was intussen volledig genezen en zijn oog zag er goed uit, maar ze ontdekte dat hij in het gekwetste oog geen derde ooglid meer heeft. Dit oog is te zwaar gekwetst geweest en daar moeten we elke dag een zalfje indoen zolang hij leeft, hij heeft hier gelukkig geen last meer van. Het seroom was een ander verhaal: we waren nog niet buiten of je zag die holte al terug vullen met vocht! Ondertussen zag je Frakke genieten van de aandacht, het eten en de liefde die hij van ons krijgt en ook met Cita is hij dikke maatjes, maar twee dagen later toch weer terug bij de dierenarts om het seroom leeg te trekken en weer hielp het niet. Na de derde keer heeft de dierenarts op mijn aandringen er een medicijn in gespoten dat die twee weefselhelften aan elkaar moest plakken, maar ze zei er direct bij dat het misschien niet zou lukken. Maar het lukte wél en ook daar is hij nu gelukkig van verlost!
Zijn geluk kon nu niet meer stuk, en je zag hem dag na dag meer zichzelf worden, hij werd weer een basset: spelen, ravotten, bedelen om eten, slapen, snurken, op een been knabbelen, bij ons op de schoot komen liggen, zijn dagelijkse wandelingen en naast/op Cita liggen. Ook zagen we hem qua gewicht bijkomen, zijn ribben verdwenen in zijn vel, de kilo’s kwamen eraan (ondertussen weegt hij al 24 kg) en zijn vacht begon te glanzen. Alles verliep dus goed en we keken ondertussen ook uit naar de BassetNieuwjaarsDuik waar we met ons stel van de partij waren. Daar heeft Frakke echt de dag van zijn leven gehad, hij heeft daar letterlijk rondgevlogen en waarschijnlijk voor de eerste keer in zijn leven zonder lijn gelopen en tussen een meute bassets gebivakkeerd. We zagen hem daar echt helemaal opfleuren en van de ene naar de andere basset fladderen, en Frakke ontdekte ook dat zijn gastgezin daar aanwezig was die hij dadelijk herkende en uitgebreid ging begroeten. Wij vonden dit voor het gastgezin fantastisch en het zal ook hen een heel goed gevoel gegeven hebben.
Na de wandeling moe maar zeker voldaan terug naar de auto, en daar begon Frakke bij het instappen lichtjes te janken. Wij dachten dat we hem misschien ergens pijn gedaan hadden maar toen hij in de auto lag en hij bij elke beweging steeds heviger begon te janken schrokken wij heel erg en dachten dadelijk van "oh nee, wat nu, wat zou hem mankeren?!" Bij thuiskomst werd het steeds erger en erger, Frakke ging binnen en ging op zijn kussen liggen (en je zag aan hem dat het echt niet goed was). Plotseling begon hij te janken en dat duurde toch wel zeker bijna een minuut; wat er toen door ons heen ging is niet te beschrijven maar ik kan je wel zeggen dat wij honger hadden van de lange reis en de zalige wandeling, maar dat we geen hap meer door onze keel kregen. Och arme, zo janken van de pijn! Het was zondag, maar wij hebben een zeer goede dierenarts en we hebben haar dadelijk opgebeld. We moesten Frakke direct een pijnstiller geven en dat hielp, maar ondertussen zaten wij wel met veel vragen en dachten natuurlijk het ergste; zou hij het in zijn rug hebben, of zijn heupen of nog erger! Wij hebben dan meteen ook de stichting op de hoogte gebracht en zij en hun medewerkers wisten ons gerust te stellen. Ze vertelden ons dat Frakke waarschijnlijk spierpijn zou hebben van het heen en weer rennen op het strand. Omdat hij zo verwaarloosd geweest is zou hij veel te weinig spieropbouw hebben en Frakke had zich op het strand geforceerd, hetgeen werd bevestigd door onze dierenarts. We moesten Frakke een ganse week rustig houden, dat hebben we letterlijk genomen: Frakke en Cita hebben nu in de woonkamer een nieuwe matras gekregen en daar komt geen van de twee meer af, en... wonder boven wonder ze doen geen van beide nog moeite om in de zetel te liggen! Dat was vóór de komst van het matras niet mogelijk. Rustig houden is ons twee dagen gelukt omdat hij waarschijnlijk zelf niet kon, en de derde dag begon hij alweer met Cita te spelen en zijn we ook weer met hem beginnen te wandelen. Dit bouwen we nu stilletjes op door geleidelijk aan de wandelingen langer te maken, de spierpijn zijn we hier allemaal vergeten en we onthouden de geweldige wandeling waar hij zo van genoten heeft. Ook wat hij ooit allemaal heeft moeten meemaken proberen we hier te vergeten en dat lijkt vooral Frakke zelf zeer goed te lukken; hij geniet elke dag en hij hoeft hier nooit meer weg, we kijken enkel nog naar de toekomst en die ziet er hier heel goed uit voor hem, wij zijn gewoonweg dolverliefd en fier op onze Frakke (en Cita), het is echt een lieve schat en we zullen nooit begrijpen hoe men hem dit ooit heeft kunnen aandoen.
Wij willen ook nog onze dank uiten aan de stichting Basset Herplaatsen Nederland voor hun steun en luisterend oor, en ook het gastgezin - Marcel en Mandy - waar we contact blijven mee hebben.
Een dikke poot van Frakke aan iedereen.